زن
هنوز از راه که می رسم
تویی که در قاب عکس آرام نشسته ای
به انتظار
| تبليغات | X |
گفتنی را باید گفت
یکی برای اعتراض یک فقره پستان می گذارد روی گنبد و بارویی که خیلی ها قلبشان را به کبوترانش گره زده اند که فلان و کل دوازده طبقه اتصال و ارتباط نود و هشت درصدی دین رسمی کشور را می ترکاند!
یکی هم برای اعتراض به اعتراض آن یکی می آید از فتوایای اساتید حکم ارتداد در می اورد
یکی هم دست آخر می آید تاییدش می کند!
یاد انیمیشنی می افتم که یک ماهی کوچک طعمه ی قلاب می شود، بعد ماهی دومی می اید ماهی اولی را می بلعد، سومی همین طور و دست آخر آنقدر ماهی آخری بزرگ است که قلاب از ریشه در می اید!!! این است که ما شام نداریم و ماهی بی ماهی!
آخرش یادم میاد . . . اینجا ایرانه
نه مادری هست که برایش کادو بخری
نه مردی که برای زن بودنت برایت کادو بخرد
البته سر به سر است
اما . . .
اجازه ... !
اشک سه حرف ندارد ...
اشک خیلی حرف دارد
حسین پناهی
به یک دست احتیاج دارم
تا بفهمم برای بریدن هیچ دستی نیاز ندارم
تعداد روزهایی که من ، من نیستم همین طور رو تزاید است
و آن من دومی را هم هیچ دوست نمی دارم
امروز دهم اریبهشته!
دومین سالگرد ازدواج ما
چقدر هم موفق!!!! چقدر هم مثال زدنی! چقدر هم جشن گرفتنی!
چیزی نمانده کور بشوم، چشم هام همین طور می سوزد و اشک می ریزم.
در آیینه با دستمال جنازه ی یک مژه را از چشمم بیرون می کشم
حجم مژه روی دستمال سفید خیلی کوچکتر از زجری است که من می کشیدم
گاهی مشکلاتمان همین قدر کوچک هستند، مشکل دانی ما حساس است!
حقیقت اینه که هربار که صفحه ی مدیریت وبلاگ رو باز می کنم
به امید کامنتیه که منو پیدا کرده
و من حرفای نگفته ی اونم
اما هر بار ناکام میشم
